سهشنبه ۳٠ بهمن ،۱۳۸٦
اسباب کشی !
همراهان گرامی
این وبلاگ به آدرس زیر منتقل شد
در اینجا منتظر شما عزیزان هستم
http://delneveshtehmehraveh.blogfa.com
| ساعت ۱٠:٠۱ ق.ظ
پيام هاي ديگران ()
د ل نو شته ها
| ساعت ۱٠:٠۱ ق.ظ
پنجشنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٦
نقطه سر خط
... نقطه سر خط
قصه ای ازغصه هایش
برای کودکی خفته در بستر ی سرد نگاشت
همه ی عمر به انتظار فرود کبوتران امید
بر لب پنجره ی چشمانت نشست
روزهایش را به دست روزمردگی ها سپرد
و موهای شبق گونش را به رنگ یاس آراست
از غصه هایش ،قصه ای نگاشت
و باز نقطه سر خط ...
| ساعت ۱۱:۱٦ ب.ظ
شنبه ۱۳ امرداد ،۱۳۸٦
برگی از یک خاطره...
فکر خرید یک چراغ مطالعه، خیالم را به گذشته ی دور ِ دوران نوجوانی ام پرواز داد."خانه ی کوچک پدری"...
فضای محدود خانه و شاید سکوتمان در بیان خواسته هایمان سبب میشد همواره برای بدست آوردن هر چیز، مدتها صبر کنیم.سومین فرزند پس از برادرانم بودم.
روزی برادر بزرگترم با چراغ مطالعه ای قرمز رنگ به خانه آمد و در فکر کودکانه ام بهترین وسیله ای بود که میشد با آن شاگرد اول کلاس شد! و چه می دانستم که برای بدست آوردنش چهار سال باید صبر کنم؟! زمانی که او برای ادامه ی تحصیل از خانه ی پدری هجرت کرد و همه ی اموالش را به ما سپرد.
اموالی که پس از او به برادر کوچکترم رسیده بود.او نیز پس از مدت کوتاهی از ما دور شد.نبودِ او تنهایی ام را عمیق تر و اندوه نا شناخته ام را افزون تر کرده بود.اما با این وجود ،سخت دلخوش بودم. چرا که میتوانستم بی دغدغه و حضور رقیب با چراغ مطالعه ی قرمز رنگم درس بخوانم!!!!!!!!!
گوشه ی دنج اتاق بزرگی که با پنجره ای ،به درخت همسایه و آسمان منتهی میشد.رادیو ضبط کوچک وفرسوده ای که همه ی عشقم شنیدن برنامه ی "راه شب" بود. میز تحریر کوچکی که پشت آن وقت مطالعه قوز نمیکردم.بخاری برقی چهار شعله ای که گرمی بخش ِ شبهای سرد ِ جیره بندی نفت و نبودِ گاز بود...
شبهایی که در آرامش ِ خانه ی پدری،از راه پنجره و از کنار ِ درخت ِ همسایه، به ابرهای آبستن ِ باران، چشم میدوختم و نور قرمز رنگ بخاری صورتم را ملتهب می کرد ، به موسیقی آرام برنامه ی دلخواهم گوش می سپردم .آهسته پلک هایم فرو می افتاد وخود را به دست رویا می سپردم که خیالم را با خود به آینده بَرَد.گویا خیال بزرگ شدن در سر داشتم!...
| ساعت ۸:۱۸ ب.ظ
دوشنبه ۱ امرداد ،۱۳۸٦
مرهمی برای خویشمی نویسم برای بزرگداشتِ
روحی که سلاخی شد
و تکه هایش در سکوتی ملال آور
مدفون شد
می نویسم برای گرامیداشتِ
غروری که
زیر سُم ستور ِ خشم و جهالت
لگد کوب شد
و برای مرهم نهادن
بر زخمی که
مرا خیال رهایی از دردش نیست
زخمی که هنوز
در خلوت ِ تنهایی ام
از درد ِ دهشتناکش
سخت به خود می پیچم
5/مرداد/85
| ساعت ۸:۱٧ ب.ظ
پنجشنبه ۱٤ تیر ،۱۳۸٦
توهم
باز تنها شدي؟
باز سوزشي در دلت حس ميكني؟
زخم خنجر عشق؟
به راستي عشق بود يا گمانت اين بود كه عشق است؟
اندوهگین مباش!
اين روزها همه چيز عاريتي شده است
دوست عاريتي،محبت عاريتي،عشق عاريتي،اشك عاريتي.....
حس تملك چيزي كه از آن ِ تو نيست
دستاني كه از آن ِ تو نيست
و محبتي كه همچون شبنم ِ عرق ِ بر روي پيشاني
به سرعت قابل زدودن است.
باز تلاش كن!
بي دريغ باش در مهرورزي
كه شايد بار ديگر
نهال مهر جوانه زند.
اگر چه دراين شوره زار
اميد رويشي نيست ،اما باز
بي دريغ باش در مهرورزي
شايد با يك گل بهار شود....
| ساعت ٧:٠٢ ب.ظ
